Nova Scotia 2001

Na het station met de pont naar Dartmouth en daar heerlijk genieten van de laatste zon met Fish and Chips, daarna door naar de camping. De tent staat weer! Eindelijk

Via de 207 langs het strand van Lawrencetown(lunch) gereden. Daarna helaas de grotere weg(7) op. In Musquodoboit was een klein spoorwegmuseum in een restant van de oude spoorlijn, niet echt boeiend. Voorbij Ship Harbour nog even naar de general store en dan ook al bijna in Mutphy's Cove. Een prima camping, 's avonds kampvuur met mosselen en whiskey...

Vandaag een rustige dag langs de kust, al bleek hij achteraf wel wat lang. De camping in Sherbrooke is geen klap aan.

Deze dag begint met een omweggetje richting Sonora, kleine weg, later zelfs grusvei , joepie. even verderop is er een pont, wederom joepie. Deze canadese versie van de kabel pont heeft de kabel middenonder, dat is opletten bij het oprijden. Uiteindelijk langs een landweggetje de tent opgezet, een paar honderd meter van waar de eerste trasnatlantische kabel landde.

In Guysborough Pa en Ma gebeld bij supermarkt. De camping lag net voorbij het dorp, en dan nog even ruim honderd meter ophoog. Maar een prima camping.

Vandaag de Canso Causeway, ofwel naar het eiland van Cape Breton. De weg volgt de kust noordwaarts en dat is windtechnisch niet handig. Het regent ook nog even, maar dat houd ook vlot weer op. Als je denkt dat je bijna bij de Causeway bent gaat het nog even over 200 meter omhoog... en weer naar beneden. De Causeway is een smalle weg, geen aanrader, maar goed het brengt je naar de andere kant. Daar geluncht en bij de VVV even naar het weerbericht geinformeert. Dan is het wederom met windtegen naar Port Hood. De camping in Port Hood zelf is dicht, maar een paar fraaie kilometers onverharde weg is er nog een. De camping is vrij nieuw met bar e.d., maar je kunt er prima slapen

De camping ligt net in het nationale park, buiten het verschrikkelijke dorp. Alles is hier beer-proof, etenswaren moeten in de kofferbak. Maar goed, luchtdicht afsluiten is een goed compromis voor fietsers.

Na nog even wat inkopen te hebben gedaan in het dorp dan toch echt op weg. De weg loopt eerst nog even achter een heuvel langs, maar gaat dan echt langs de kust. De uitzichten zijn het vele heuvelen van de weg wel waard. Dan buigt de weg land inwaarts en stijgt naar de hoogvlakte. Boven parkeer ik de fiets en maak een kleine wandeling richting zee. Het pad blijft boven op de vlakte en dus fraaie uitzichten. De vegetatie is hier vrij bijzonder (en kwetsbaar). Een dun laagje veenachtig materiaal op de rotsen. De sporen van dieren blijven in uitgedroogde delen erg goed staat. Zo is er onder andere een poot afdruk van een echte beer, die zijn eng groot. Het pad voert over vlonder richting een punt met uitzicht op zee. Daar geluncht en dan via dezelfde weg terug. De weg vervolgt over de hoogvlakte, met zo af en toe fraaie vergezichten daarover. Op een gegeven moment gaat er een wandelpad naar een baai beneden. Daar is een mogelijkheid te kamperen, maar er zijn geen voorzieningen en het is dezelfde weg terug. Dus maar met de fiets aan de andere kant naar beneden, naar Pleasant Bay. De camping ligt niet in het dorp maar wat verder langs de weg. Best een aardig terrein met simpele, maar prima voorzieningen.

Na 7 dagen fietsen weer eens een rustdag. Plesant Bay maakt zijn naam waar, het is hiier goed toeven. Eerst de was gedaan, 's middags een beetje gelezen en een uitstapje gemaakt naar de waterval achter de camping. Daar wat met het fototoestel gespeelt en een hoop chipmunks schrik aan gejaagt. 's Avonds komt er nog een fietser bij op het terrein, we praten wat en spreken af morgen samen verder te fietsen.

Met zijn tweeen beginnen we aan de klim van North Mountain. Onderweg "doen" we nog even de verplichte toerist stop bij Loone Sheiling. Een oud hutje en het laatste stukje Maple Leaf bossen. In de afdaling ben ik duidelijk sneller, betere fiets en net uitgerust. South Harbour ga ik alleen verder. Ik neem de omweg via Smelt Brook, de noord kust is erg fraai, dan stormt het werkelijk naar Neils Harbour en van daar is het nog een pittig stukje naar Ingonish. Op een groot terrein zet ik de tent, de camping hier sluit een paar dagen later.

Vandaag is het verder naar het zuiden, maar eerst Smokey Mountain over, ten zuiden van Ingonish. Met name de afdaling is geniaal, daarna is het langs de kust naar de Englishtown ferry. Die vertrekt vanaf een strekdam en de wind is tegen dus het is nog even bikkelen. Daarna omhoog naar de Trans Canadian Highway, dit is een van de weinige goed te fietsen stukken. Bij S. Gut St. Anns bel ik nog even naar huis, dat moet zo af en toe ook. Na Big Hill is er een kleinere parallel weg die mij in Baddeck brengt. Daar moet uiteraard een bezoek gebracht worden een het Bell museum. Dat is erg goed opgezet en ik kom dan ook eigenlijk te laat weg. De camping ligt ruim voorbij Baddeck en het is laat als ik de tent opzet en mijn potje kook. De zonsondergang over het meer is prachtig.

De weg vervolgt in zuidwestelijke richting, tot de pont van Little Narrows. Om meteen door te fietsen naar Grand Narrows. De spoor-draai-brug wordt even goed bekeken en dan is het rechtsaf de 216 op. Een lange wat saaie weg, met slechts een enkel dorpje met wat authentieke locals lijken. Als ik bij de kruising met de 4 kom steek ik over en rij verder door afgelegen gebieden. De weg is onverhard en ik denk bedoelt voor mijnbouw. Uiteindelijk kom ik in Marion Bridge, terug in de bewoonde wereld. De nu weer goede weg voert langs het water richting Mira Gut. Wederom is het niet vroeg bij aankomst.

Vandaag de terugweg regelen: buskaartjes kopen, inkopen doen en toch ook nog wat toeristische zaken: Table Head in Glace Bay, de plek waar de eerste transatlantische radioverbinding aankwam. Daarna was ik helaas te laat voor het mijnbouw museum, dus werd de terugtocht snel aanvaart.

In Louisbourg eerst naar het Louisbourg and Sydney railway museum. Iets beter dan de vorige in Musquodoquit, vooral de maquette's, maar niet heel bijzonder, dus snel verder. Louisbourg is een herbouw van een franse nederzetting zoals die er in de 18de eeuw waren. Volledig gebouwd door ontslagen mijnbouwers en nu gerund door diezelfde mensen. Erg gaaf openluchtmuseum. Bij terugkomst op de camping blijkt ik mijn paspoort kwijt te zijn. Dus de politie gebeld, maar die kunnen ook niets, daarna de canadese paspoort instantie, maar dat levert ook niets op.

De dag erna mis ik (met opzet) de bus, en gebruik de lokale bibliotheek voor informatie, na veel tevergeefde pogingen ze te bellen, belt het consulaat in Montreal mij: ik kan beter in Halifax wat regelen. Vijf minuten voor mijn bus(16:30) vertrekt, bereik ik de consul in Halifax: "He's just driving up the driveway". Ik spreek af om hem de volgende dag weer te bellen. In de bus spreek ik nog even twee nederlandse fietsers, maar die moeten er eerder uit. om 01:00 staat de tent weer in Halifax.

Heel vroeg weer op, spullen gepakt (nog nooit zo kort op een camping geweest) en naar het busstation. Daar de consul gebeld: hij kwam daarheen, hoe of hij mij herkende? "Well, I'm the only dutchguy there, long and blond". En dat was inderdaad geen probleem: op een prullebak een Laissez-Passez gemaakt en dada: ik kom weer verder. De identificatie was wel mooi trouwens: in de auto van de consul gold mijn europese identiteitskaart... Dan om 12:45 de bus, die wil eerst mijn fiets niet meenemen. Na veel gepraat gaat hij toch mee. Elke stop moet ik controleren of hij nog mee kan en er niet uitgehaald wordt. Gelukkig gebeurt dat niet en als er om 20:00 alleen nog passagiers voor Montreal in de bus zitten rijden we in 1 ruk door.

De volgende bus naar Boston sluit gelukkig enigzins aan en deze bus heeft geen problemen om de fiets mee te nemen. Grote attractie is nu natuurlijk de grens, met een Laissez-Passez. Maar dit is wel de makkelijkste manier om Amerika in te komen: ambtenaren met medelijden en dus een snelle prive behandeling. De fiets kwam er iets minder makkelijk af, geheel geklopt en bevoeld. De lucht uit de banden gecontroleerd door drugs honden, maar was goed. De rest van de reis naar Boston was deels over bekende wegen en Joris en Margriet pikten me zonder problemen op bij het station.

Nog een dagje in Boston: eerst nog even langs Telephotonics en dan de stad in per trein. Eerst nog eens naar Harvard, daar was ik nog niet echt geweest. Loop ik door de natuurkunde afdeling met mijn Skeuvel shirt: "Ken jij Marjan Koerselman ook?". Dus ik kreeg een prive rondleiding door de labs erg koel. Daarna naar het vliegveld, daar zijn ook Frits, Joep en Margriet weer, Frits rond vijven het vliegtuig hebben, ik om een uur of negen. Na Frits op het vliegtuig te hebben gezet gaan wij nog kreeft eten bij Legal Seefoods, erg goed en dan mag ook ik richting gate. Na Halifax gedag te hebben gezwaait val ik in slaap.

Boven Engeland wordt ik weer wakker. Op Zurich vergeet ik bijna mijn souvenirs, maar door terug te sprinten gaat dat nog net goed. De airbus van SwissAir vliegt over bekent terrein, vooral met Metz kan ik de vakantieroute van een paar jaar eerder goed zien. Dan zijn we vlot op Schiphol. Alleen al mijn bagage komt van de band "Heavy lugagge", dat valt ook de douane op, dus ik mag openmaken, maar goed ook dat overleef ik wel en dan staan daar Pa en Ma en zusje!