Noorwegen 2000

Om half 6 ging de wekker. Ik smeerde wat brood voor onderweg en wachtte op Dirk-Jan die om 6 uur bij mij zou zijn. Toen Dirk-Jan arriveerde laadde ik de tent en nog wat andere spullen in mijn fietstassen en op de fiets vertrokken we richting Bad Bentheim. Na een mooie fietstocht via Losser en De Lutte arriveerden we ruim op tijd op het station in Bad Bentheim, alwaar we onze fietsen met de lift naar het perron brachten en in de gereedstaande trein tilden. Gedurende deze vakantie ben ik heel erg handig geworden in het in en uit treinen tillen van een volledig bepakte fiets. We vertrokken met de trein, en na overstappen in Osnabrück, Bremen, Hamburg en Kiel arriveerden we in Flensburg. Op het station in Osnabrück hebben ze helaas nog nooit van roltrappen of liften gehoorde en daar sloopte ik een haakje van één van mijn achtertassen. 's Avonds op de camping brak het (aluminium) haakje bij een reparatiepoging helemaal af, waarna ik het de rest van de vakantie op een andere manier heb opgelost. Ook het met de fiets op roltrappen omhoog gaan vereist de nodige handigheid, ik was het dan ook volledig eens met de mensen die onderaan de roltrap wachtten toen ik mij voor het eerst met mijn fiets op een roltrap begaf. Het bleek tussen Hamburg en Kiel dat de Duitse spoorwegen op een totaal andere manier werken dan de Nederlandse. We vertrokken namelijk 9 minuten te laat uit Hamburg, wat ons nogal verontrustte, aangezien we in Kiel maar 8 minuten overstaptijd hadden. Maar onderweg werd het grootste deel van de vertraging ingelopen en mooi op tijd kwamen we in Kiel aan, waar we gelukkig ook geen trappen op of af hoefden. Gedurende zo'n dag in de trein kom je ook nogal wat mensen tegen, waarvan je met een aantal in gesprek raakt of die op een andere manier toch wel het noemen waard zijn. Als eerste hebben we een heel stuk meegereisd met een man uit Canberra die vanuit Noord-Groningen onderweg was naar Kopenhagen om verder via Scandinavië en Estland naar Sint Petersburg te reizen. Aldaar wilde hij de trein naar China nemen. In tegenstelling tot onze plannen nam hij zijn fiets wel mee op deze reis, maar concludeerden wij dat hij niet veel zou fietsen. Ook kwamen we nog een Nederlands echtpaar tegen wat onderweg was naar de Deense westkust om daar vakantie te gaan houden. Aangekomen in Flensburg gingen we op de fiets op zoek naar een camping. Omdat gedurende de dag het weer van droog naar buiig naar regen was veranderd, trokken we onze regenkleding aan en gingen we onderweg. Aangekomen bij de Oostzeekust, besloten we deze te volgen en in Denemarken een camping te zoeken. Toen mijn tas (door het ontbreken van dat haakje) op een bruggetje van mijn bagagedrager af sprong, bleek dat bruggetje op de grens van Denemarken en Duitsland te liggen. Terwijl ik bezig was mijn tas weer aan de bagagedrager te hangen, kwam een Duitse douanier aanlopen en vroeg waar we heen gingen. Toen we dit vertelden, hoefde hij onze pas niet te zien, hij legde zelfs uit waar de dichtstbijzijnde camping was. Later ontdekten we dat er op de Deens/Duitse grens nog pascontroles zijn, omdat Denemarken het Schengen-verdrag nog niet ondertekend had. Intussen is dit wel gebeurd. Een paar kilometer verderop kwamen we aan bij de camping en zetten daar onze tent op. De camping bleek behoorlijk duur te zijn (DEK 112,-), maar dat zijn campings in Denemarken over het algemeen (zeker vergeleken met Noorse campings). Tijdens het eten kwam een Deens meisje bij ons zitten, dat duidelijk op zoek was naar aanspraak. Nou vonden ook wij het een enorme 'kotercamping' met veel kinderen tussen de 0 en 5 jaar.

Na om acht uur opgestaan te zijn, ontbeten we en pakten we alle spullen in. Gedurende de vakantie ging dit steeds sneller, maar we trokken er standaard 2 uur voor uit, al waren we meestal (inclusief ontbijten) na zo'n anderhalf uur klaar voor vertrek. Via Bov fietsten we naar Padborg, alwaar het station gemakkelijk te vinden was. Het bleek dat het station, aangezien het zondag was, niet bemand was. Daarom kochten we het kaartje voor onze fietsen in de trein, wat geen probleem was. Op aanwijzing van de conducteur proberen we over te stappen in Middelfahrt, was ons een half uur vertraging opleverde, omdat we zonder reservering niet in de IC-trein mochten. Daarop hebben we meteen voor de terugreis reserveringen gemaakt in Aalborg, waar we ook meteen het ticket voor de fiets gekocht hebben. In tegenstelling tot gisteren wordt het weer steeds beter, van regenachtig naar half bewolkt naar zonnig. In Tinglev kunnen we gewoon het spoor oversteken, waardoor de overstap niet spannend wordt, maar we het gewoon halen. In Middelfahrt, moeten we wel racen, maar ook hier halen we onze aansluiting. Hier klopt iets niet, checken!!! Het treintje naar Fredrikshavn is erg vol, vooral met fietsen, waardoor alle bagage eraf moet. Uiteindelijk past het toch, en kunnen we vertrekken. Het treintje maakt een rare bocht voor Fredrikshavn, waardoor je vanuit het noorden het station binnenrijdt, erg lastig voor je oriëntatie. Ook tijdens onze treinreis door Denemarken zijn we weer aan de praat geraakt met een aantal mensen. Zo waren er 4 Denen, die net terug kwamen van een fietsvakantie in Polen, en een Deens stel onderweg voor een vakantie in Zweden. Ook een grote groep padvinders onderweg naar huis in Aalborg. De camping in Fredrikshavn is nog duurder (DEK 141,-), tevens de duurste van de hele vakantie. Met gaan op de fiets van Fredrikshavn, op de heenweg over het strand en af en toe bijna door de zee. Bij de Stena-Line terminal kopen we zeer goedkope tickets. Door onze Scanrail en een fout van de lokettist betalen we samen slechts DEK 180,- voor de overtocht naar Oslo. Dit komt omdat hij ons onterecht korting geeft en daarbij ook nog deze korting berekent over een te laag tarief (van een overtocht op een andere dag). Op de terugweg naar de camping hebben we wind mee, wat lekker opschiet. Een groep Zweden doet een raar dansje, op een Zweeds songfestival liedje, waar het doel ons volledig van ontgaat. Vanaf een uur op half 11 begint het te regenen.

We staan vroeg op en pakken onze spullen in. Als we vertrekken hebben we nieuwe buren die bezig zijn een tent op te zetten. Bij de boot mogen we direct doorrijden en staan met een aantal andere fietsers vooraan in rij 1. We mogen ook als eerste het schip op en maken onze fietsen vast aan de zijkant van het autodek. Daarna moeten we wachten tot ook alle auto's aan boord zijn en gaan dit bekijken vanaf het dek. We zien onder andere een Nederlandse 2CV en een aantal wanderlaars en fietsers (buren) van de camping. Bij het vertrek is het weer goed, al staat er op volle zee erg veel wind (het is nauwelijks mogelijk om op het voordek te komen). Tijdens de reis wordt het weer minder en als we aanleggen in Oslo begint het te regenen. Opvallend tussen de passagiers is een groep Duitse schooljeugd die te herkennen is aan buttons. We eten een duur broodje garnalen (NOK 43,-), wat wel lekker is. Als tijdverdrijf gooi ik nog een paar kronen in een fruitautomaat. Aangekomen in Oslo eten we bij McDonalds omdat het al redelijk laat op de avond is. Daarna proberen we treintickets te reserveren voor de dag erna (naar Ustaoset) en voor de terugreis van Trondheim naar Oslo. Het eerste is niet mogelijk, de dag erna is er wel ruimte (voor de fietsen in het bijzonder). Voor de terugreis lijkt er geen mogelijkheid te zijn in de volledige week rondom onze geplande terugreisdatum. Omdat de lokettiste ons (Dirk-Jan) een beginner lijkt te zijn en wij niet het volledig vertrouwen hebben in haar capaciteiten en kennis van de Noorse spoorwegen, besluiten we het de dag erna nogmaals te proberen. Ook lijkt het ons zeer stug dat het een volledige week niet mogelijk is om met de trein van Trondheim naar Oslo te reizen. Bij de Stena-Line moeten we op een ander tijdstip terugkomen omdat op dat moment alleen maar tickets verkocht worden voor de boot die op punt van vertrekken staat. Omdat de camping net niet op onze plattegrond van Oslo staat, hebben we uiteindelijk de 'toeristische' route, die met meer dan 20% tegen de Ekeberg omhoog loopt. Boven aangekomen zetten we vanwege de regen de tent op in etappes. Gedurende de rest van de avond en het begin van de nacht regent en onweert het.

De volgende ochtend rijden we als eerste naar het station. Het blijkt wel mogelijk te zijn om tickets voor de terugreis te reserveren. Onze fietsen moeten we echter minimaal een dag van tevoren met een expresdienst (Espresse Gods) meesturen (voor NOK 100,-), omdat met de tegenwoordige hogesnelheidstrein geen treinen meer meegenomen worden. Vervolgens rijden we naar de Stena-Line, maar daar zijn ze tot 13:00 uur gesloten. Over de Karl Johann Gate rijden we naar het Koninklijk paleis. Daarna rijden we weer helemaal terug naar het station, waar we een bezoek brengen aan de VVV. We rijden de halve stad door in een poging om mijn fietssleutel te laten dupliceren. Die is namelijk kromgebogen en ik wil niet het risico lopen dat deze op een bepaald (ongewenst) moment afbreekt. Na een aantal pogingen horen we bij een sleutelwinkel/hakkenbar dat het slotenmerk Axa niet verkocht wordt in Noorwegen en daarom de sleutel dus ook niet gedupliceerd kan worden. Daarom bel ik naar huis en vraag daar of ze de reservesleutel kunnen laten dupliceren en opsturen naar het postkantoor in Geiranger. We lunchen bij het Åkershusslot met brood, kartoffelsalat en kefir. Op de fiets rijden we het slot door, in een poging er weer uit te komen. Als dat gelukt is, rijden we naar de Stena-Line en kopen boottickets voor de terugreis. We bezoeken het Munch-museum, waar we door stom toeval een enorme plensbui ontlopen. We rijden terug naar de camping en eten daar een enorme maaltijd. Dit blijft zo gedurende de rest van de vakantie, (1 kg aardappelen, 800g groentenen 400g vlees!! Tijdens het koken komt een flatgenoot van Dirk-Jan de camping op gereden. Hij is met een vriend op vakantie en de vorige dag zijn ze weggeregend in Kopenhagen. Omdat de voorspelling voor Noorwegen beter is, zijn ze over de brug naar Zweden en verder over het land naar Oslo gereden. Later op de avond (tijdens het eten valt er nog een bui, maar verder is het droog) gaan we nog klaverjassen. Dirk-Jan heeft zijn avond niet en verzaakt tot 2 keer toe. We lopen ook nog even over de camping en ontdekken dat er achterop de camping een groep zigeuners staat. Met iets anders dan een tent is deze camping dus niet aan te raden.

We staan om 6:00 uur op, ontbijten en pakken onze spullen in. Het is mooi weer, helder en zonnig. We dalen af, Oslo in en rijden naar het station. We laden onze fietsen in de goederenwagon, nadat er een hele berg koffers van Japanse toeristen is ingeladen. We rijden door het Noorse landschap in de richting van de Hardangervidda. Vanaf Gol klimt de trein nog een behoorlijk stuk. Omdat we ver van onze fietsen zitten, lopen we als we bijna is Ustaoset zijn alvast richting de goederen wagon. We stappen uit op iets wat we in Nederland gewoon een grindpad zouden noemen. De conducteur krijgt in eerste instantie de deur niet open, maar even later kan toch al onze bagage uitgepakt worden. We lunchen vlak buiten Ustaoset, met een gebakken ei. Over de weg fietsen we naar Haugastøl, waar we het eerste Rømmegrød-bord van de vakantie zien. We kopen nog een brood in het hotel en rijden de Rallarvegen op. In het begin gaat het lekker en het is erg goed weer. De omgeving is werkelijk schitterend en het schiet lekker op. Op een gegeven moment moeten we echter sneeuwvelden gaan oversteken. Omdat er nauwelijks auto's op de rallarvegen mogen komen, wordt de weg niet schoongemaakt en liggen er nog veel sneeuwvelden over de weg. Het is erg zwaar om met je fiets met volledige bepakking door de sneeuw te ploegen en we schieten ongeveer net zo hard op als 2 wandelaars. Ook trekt het langzaam dicht en de bewolking komt steeds lager te hangen. Het koelt behoorlijk af en we moeten steeds meer ijs/sneeuwvelden over. Tip voor een volgende keer: eerst informeren hoe de sneeuwcondities zijn. Ijskoud komen we uiteindelijk aan in Finse. De Rallarvegen loopt over het perron en bij het afrijden van het perron staat een bordje dat het verstandiger is om verder de trein te nemen. Nou wilden wij toch eerst 2 nachten bij Finse kamperen, dus wij rijden nog even door. Maar voordat zich een goede kampeerplek aandient, lopen we al dood op een zee diagonaal lopend sneeuwveld en we rijden weer terug. Bij het oversteken van het perron horen we een aantal Nederlandse toeristen. De enige woorden die we opvangen zijn 'gekken'en 'korte broek' en eigenlijk hebben ze wel gelijk. We hadden veel eerder een korte broek aan moeten trekken. We rijden een stukje terug en steken over een voetgangersbrug het Finsevatn over langs een waterval. Er breekt nog een haak van mijn voortas af, vlak voor de vakantie heb ik deze haken bij de fietsenmaker nog laten verplaatsen. Na met de fiets twee beekjes overgestoken te hebben, zetten we onze tent op. Er is nauwelijks stevige ondergrond en de haringen steken we in stukjes veen, met op elke haring een grote steen. Zodra de tent staat duik ik meteen mijn slaapzak in om warm te worden. Intussen maakt Dirk Jan soep en pasta en we gaan vroeg slapen. Om half 11 ga ik nog een keer plassen en doe ik mijn pyjama aan. Het zicht is een meter of 50.

We staan om kwart over 8 op, na bijna 12 uur slaap. We zijn weer opgewarmd en ook het weer is weer goed. Het is echt prachtig helder en zonnig weer. We ontbijten en lopen daarna naar het 'centrum' van Finse. Bij de fietsenverhuur vertelt een jongen (type brede stoere Noor) dat hij er afgelopen zondag 5 à 6 uur over heeft gedaan naar Myrdal met mountainbike zonder bagage. Vooral de tweede 10 km van de 30 heeft ongeveer 3 à 4 km sneeuw. Aangezien hij er niet uitziet als een mietje, besluiten we de volgende dag de trein te nemen naar Hallingskeid en van daar verder te fietsen. De man bij het loket zegt dat we de volgende ochtend wel kaartjes kunnen kopen als we een beetje op tijd zijn. Bij het winkeltje bij het hotel hebben ze geen veters (tasreparaties) en geen wandelkaart van de omgeving van Finse. Dat laatste hebben ze bij de Hytte gelukkig wel. We wandelen naar de Blåisen-gletsjer. Er ligt erg veel sneeuw op de paden er naartoe. We eten onze lunch op, zittend vlak voor de gletsjer. Vanaf de gletsjer steken we door naar een ander wandelpad en lopen over dat pad weer terug. Het wordt even iets bewolkter, maar even later trekt het weer helemaal open. We bezoeken het rallarmuseum, waar het verhaal van de aanleg van de Bergenspoorlijn wordt verteld. We plegen wat klein onderhoud aan de fietsen en Dirk Jan gaat koken. We spoelen sokken uit in de beek en vullen waterflessen. Daarna duurt het een tijdje voordat je handen weer opgewarmd zijn. Intussen zakt de bewolking weer steeds verder naar beneden. Er komen twee jongeren (Nederlanders vermoeden we later) langs, die met de laatste trein vanuit Bergen zijn gekomen. Ze willen eerst nog een stuk lopen voor ze de tent opzetten. Uiteindelijk willen ze de Hardanger Jøkulen rond gaan lopen. Na het eten gaan we bellen en we bereiken Tekla in Utrecht. Op de terugweg zit de rijp op mijn trui, de thermometer van Dirk Jan geeft +2(C aan. Daarbij is er een windkracht 6 opgestoken over het Finsevatn, wat de gevoelstemperatuur nog een stukje lager maakt. Als we gaan slapen is het nog net boven het vriespunt.

Als we opstaan is het -2ºC, zwaar mistig en winderig. Aan de andere kant van het eerste beekje staat een tentje met 2 Noorse misjes die naar de zuidkant van de Hardanger Jøkulen gaan lopen. We nemen hun afval mee naar het station om het daar weg te gooien. We rijden naar het station. We proberen tickets te kopen voor de trein, maar de computer kent station Hallingskeid niet. Daarom kopen we een kaartje tot Myrdal en de lokettist schrijft daar met de hand Hallingskeid op en berekent zelf de prijs (lang leve Noorwegen). Dirk Jan haalt een kleine slag uit mijn wiel, zodat ik mijn remmen goed kan afstellen. Ik koop skibandjes om mijn tassen te kunnen ophangen. We laden de fietsen in en rijden met de trein naar Hallingskeid, waar het gelukkig helderder is. We stappen uit in een soort sneeuwgalerij, waar alleen de achterste twee wagons van de trein passen en verder de postbussen (12) van de rest van het dorp aanwezig zijn. Er zijn ook nog 3 Noren met een klein kind in een karretje die ook al het stuk naar Finse gereden hebben. Op enkele lastige (schuine) sneeuwvelden na, is het stuk goed te rijden. We komen langs mooie watervallen, waar de afdaling wat lastiger is en we maar even gaan lopen. Bij de splitsing Flåm/Myrdal komen we een Nederlands stel op mountainbikes tegen. Zij gaan in de richting waar wij net vandaan komen. Wij besluiten eerst naar Myrdal te gaan. We klimmen steil om hoog naar Myrdal en eten daar erwtensoep met brood in de stationsrestauratie. Er stapt ook nog een Nederlands gezin uit met (huur)fietsen en wij raden hen aan eerst de remmen te testen voordat aan de afdaling naar Fåm begonnen gaat worden. Dan beginnen wij ook aan de afdaling richting Flåm. Net als het stuk naar Myrdal is ook hier het wegdek erg slecht en ligt vol grote keien. Het is erg steil en de bochten zijn lastig, we dalen af in wandelsnelheid om geen onnodige risico's te nemen. Zelfs een toyota 4x4 van de boswachterij heeft moeite met de afdaling. De Nederlanders op de mountainbikes halen ons weer in, terwijl we langs de magnifieke waterval afdalen. Op het betere stuk beneden halen we de mountainbikers weer in en we zien ze weer op de camping. Het laatste stuk naar Flåm is lekker dalen, met zo'n 50 km/uur. Het weer is redelijk, er valt een spatje regen en het is zwaar bewolkt. We rijden meteen door naar de tourist-information om informatie in te winnen over de boot die we de volgende dag willen nemen. Er staat een Morgan geparkeerd voor het hotel, bij de haven. Het Nederlandse gezin is ook veilig beneden aangekomen. We zetten de tent op, doen inkopen en eten weer een enorme maaltijd, met 1liter soep vooraf, 1200 g aardappelen, 800 g groente en 370 g worst. Op de fiets rijden we weer even naar het dorp, waar Dirk jan belt met zijn ouders.

Om half 7 staan we op. Het is zwaar bewolkt, maar het trekt snel open. We pakken in en rijden naar de boot. We maken een erg gave boottocht door het Aurlands en Nærøyfjord naar Gudvangen. We zien 2 dolfijnen en genieten van de prachtige supersteile hellingen en de uitleg die we krijgen bij een aantal gebouwen en dorpjes langs de oevers. Er zijn enorm veel watervallen die langs de hellingen het fjord in storten. In Gudvangen kopen we kaartjes voor de boottocht naar Kaupanger, lunchen en schrijven wat ansichtkaarten. Er rijden 7 bussen aan boord, met touristen uit allerlei landen. We praten met een paar Franse bejaarden. Verder zijn er Spanjaarden die zich voornamelijk bezighouden met het voeren van meeuwen. Het is weer een erg gave tocht en het weer blijft goed, maar de wind is midden op het flord hard en koud. We leggen n og heel even aan in Frønningen (er had iemand een kaartje gekocht naar deze 5 huizen, dus werd er even aangelegd). Dit tot paniek van de Franse reisleidster die aan haar bejaarden nu moest vertellen dat er een halte tussen gekomen was en ze dus pas een halte later van boord gingen. Toch handig als je Frans spreekt. In Kaupanger praten we nog met een groep Nederlanders die met Cycletours door Noorwegen fietsen. We rijden naar de camping bij Sogndal, doen onderweg veel inkopen. Op de camping laten we vanwegen het mooie weer alles goed drogen in de zon. In Sogndal koop ik fotorolletjes. We eten 400 g rijst met een hele Chinese kool, 3 koteletten (400 g) en rømmegrøt na.

Bij het opstaan is het al helder, de zon schijnt, maar niet op de tent. We pakken de tent vochtig in. De tent naast ons blijkt van een Hongaars gezin te zijn, dat we in Oslo ook al gezien hebben, zowel in het Munch-museum als op de camping. We fietsen weg en in eerste instantie gaat het lekker vlak langs een meer. Richting Gaupne moeten we eerst klimmen, niet te steil, met 10 à 11 omhoog. in Hafslo eten we langs de weg een banaantje. We gaan verder omhoog en knallen naar beneden (>60 km/uur) Gaupne in. Er is een wielrenwedstrijd bezig, verder is alles tot 13:00 uur gesloten. We rijden verder en lunchen aan het Lustrafjord, bij de inkeping naar Gaupne. Er komen nog Belgen en Nederlanders in dikke Mercedessen ook lunchen. Na de lunch rijden we verder, langs het Lustrafjord en komen uiteindelijk uit in Skjolden. Het laatste stuk is vrij smal, maar gelukkig is er niet veel verkeer. We komen ook nog door twee redelijk lange (>500 m) tunnels, na één ervan komen we erachter dat er allicht een weggetje omheen was geweest. Het waait intussen behoorlijk, maar het weer is echt schitterend. We zetten de tent op en nemen een zeer korte duik in het meertje. Later zien we dat aan de andere kant van de camping een verbodsbord staat, omdat het drinkwater is. We rijden even heen en weer naar het dorp om te bellen en in het hotel een kaart van de Jotunheimen te kopen. We wandelen een stuk de andere kant op, naar een paar watervallen. Daarbij komen we nog langs een andere camping. Onderweg eten we wilde aardbeitjes en lezen we een bord over Wittgenstein. Als we terug zijn maken we eten. Er komen Litouwers naar ons staan. Na het eten lopen we nog even het dorp in en komen een paar keer skaters met skistokken tegen (variant op het rolskieën?). We lopen een stuk langs de rivier en komen zowel op de heen als de terugweg langs nog een camping. We concluderen dat we van de 3 campings de mooiste hebben.

Voordat we weggaan breekt de stander van mij fiets af. De eerste 5 kilometer van vandaag zijn vlak, en lekker om even warm te fietsen voor de grote klim. Van tevoren hebben we nog even met onze Duitse buren gepraat, die met hun camper vandaag hetzelfde stuk zullen gaan rijden. Vanaf Fortun gaat het direct flink omhoog, maar het gaat nog lekker. Onze Duitse buren halen ons op een gegeven moment in en vragen of we mee willen rijden. Dit aanbod slaan we natuurlijk af. Daarna wordt het even (1 km) vlak, om daarna snel weer te gaan stijgen. Na Egg (1 boerderij, maar het stond op de kaart) wordt het echt afzien door de steile helling (zeker zo'n 15%) en het naderen van de broodnodige lunch. Het laatste stuk (ruim een kilometer) trek ik niet meer en loop ik grotendeels. We lunchen bij Turtagrø, met uitzicht op de Store Maradalstind (2405 m) en andere hoge toppen. We eten Nudels en brood. Het eerste stuk na Turtagrø stijgt flink door met percentages tot boven de 10%. Dit gaat zo door tot het punt 1300 boven zeeniveau. Vanaf 1000 m boven zeeniveau wordt elke nieuwe grens met bordjes langs de weg aangegeven. Frustrerend is dat zowel bij de 1200 als bij de 1300 meteen na het bereiken een stuk dalen volgt. Bij de 1100 m komen we een Nederlands gezin tegen, later zien we ze nog een keer. De uitzichten zijn echt schitteren. We zitten weer ruim boven de boomgrens en er is veel sneeuw en ijs. Er zijn leuke glazen oriëntatietafels, waarop de omliggende bergen aangegeven zijn. Na 1300 m hoogte golft het wat heen en weer, met daarin pittige klimmetjes. Bij het punt van 1400 m hoogte eten we een kop soep. Daarna zijn we snel bij de Fantestein op 1434 m hoogte!! Na een paar foto's gemaakt te hebben, arriveert een bus met Duitse bejaarden en rijden we snel weer door. We trekken en trui aan en knallen naar beneden, richting de camping in Bøvertun. Ik haal de 70 km/uur, eerder op de dag al een keer 55 zonder te trappen! De afdaling is overzichtelijk, wat de hoge snelheden mogelijk maakt. Wel gaat mijn ketting een beetje vervelend, doen waardoor af en toe een tandje overgeslagen wordt. We komen terecht op een eenvoudige camping met mooi uitzicht en een aantal wandelpaden de Jotunheimen in. Het weer is de hele dag goed geweest, windstil, redelijk wat wolken en veel zon. Het trekt wat dicht en er vallen 3 spatten regen en in de verte is een onweer zichtbaar. Er staan Duitsers naast ons, die een erg dure uitrusting bij zich hebben, waaronder het duurste type Koga Myjata fietsen.

Als we opstaan is het half bewolkt. Het weer is dus weer mooi , met regelmatig zon. de buurjongetjes maken ruzie, we staan met onze tent tussen de hunne en de caravan van de ouders in. Moeders (Nederlands) grijpt in. We vertrekken voor een wandeling die uiteindelijk 7½ uur gaat duren. Eerst moeten we even zoeken naar het pad, omdat er wat merktekens zijn verdwenen onder de sneeuw. Na veel geklauter bereiken we uiteindelijk het pad, waar vanaf we een mooi uitzicht op de camping hebben. We zien een aantal schapen over de camping lopen. De hele dag hebben we schitterende uitzichten en dito weer. We lunchen ergens op een top, met soep en een heel brood. We wandelen verder en gaan op blote voeten door een hele koude beek, die te groot en te diep is om je schoenen aan te houden. Dirk Jan sloopt zijn schoenen definitief. Er lijkt erg slecht weer aan te komen, en in een behoorlijk tempo lopen we terug naar de camping. Meer dan een paar aangewaaide druppels voelen we niet, maar verder breekt het al snel weer open. We zien een regenboog in het dal en het breekt weer open. Er zijn nog 2 fietsers op de camping!! Ze stonden ook al in Skjolden, en hebben ons boven wel zien fietsen. Het zijn Duitsers (de man in ieder geval) die nu in Trondheim wonen en op vakantie zijn. Tijdens de klim omhoog hebben ze de as van één van de fietsen gebroken. We zien een 3- voudige regenboog!!! Het regent alweer verderop in het dal, maar bij ons blijft het droog. 's Avonds drinken we koffie bij andere Nederlanders op de camping. Ze zijn voor het eerst in Noorwegen, na 8 jaar vakanties in Engeland en Schotland. Later zien we ze nog een keer, en op de vakantie beurs in januari kom ik de jongen ook weer tegen. Komende zomer gaan ze weer naar Schotland.

We staan op in redelijk bewolkt weer. We dalen eerst nog een stukje door en moeten dan weer even klimmen, om in een ander dal terecht te komen. We dalen en komen uiteindelijk op een vlakke weg naar Lom terecht. We komen langs Elveseter, een sagazuil waar de historie van Noorwegen in uitgehouwen staat. Verder is het toch vooral lelijk. Het laatste stuk naar Lom rijden we over de B-weg aan de andere kant van de rivier, onverhard maar wel lekker rustig. In Lom spelen we toerist. Eerst bezoeken we de Stavkerk en gaan dan naar een sportzaak. We kopen een stander voor mij en een bidonhouder voor Dirk Jan (die is ook afgebroken). We doen inkopen bij de supermarkt en lunchen bij de Stavkerk. We gaan daarna naar een Mineralenmuseum en lopen daar even rond. Helaas zijn dit soort dingen te zwaar om met de fiets mee te nemen. Na Lom rijden we eerst een stuk over de drukke weg. Zodra het kan, rijden we een B-weggetje in, waar we heerlijk door het Noorse platteland fietsen, langs landerijen en boerderijen. Het land wordt besproeid, en wordt geraft op de Otta-rivier. De camping lijkt erg luxe en niet geschikt voor tenten, maar we kunnen/mogen er toch op voor het standaard bedrag. De hele vakantie betalen we ongeveer NOK 80,- voor een camping. Wel zijn we afwisselen tent met motoren, wandelaars, alleen een tent. Het blijkt moeilijk om fietsers in een categorie te plaatsen, en de categorie fietsers is niet heel algemeen op Noorse campings. We zetten onze tent op op houtsnippers. Met wat gereedschap van onze Duitse buurman zet ik de vandaag gekochte stander op mijn fiets. Dønfoss zelf is een schitterende stroomversnelling in de rivier. Er is een giant's scaldron te zien in de stenen bodem. Er is een raar zwembad bij de camping. Mijn ketting deed vandaag raar, er blijkt een schakeltje vast te zitten, wat door ons wordt gerepareerd. Het weer is half tot zwaar bewolkt met af en toe wat zon.

Het wordt saai, maar het weer is goed als we opstaan, onze Duitse buren zijn al weer. We ruimen op, leveren de sleutel van het toilethok in en vertrekken. We kunnen vandaag de zijweggetjes niet goed vinden en blijven daarom op de hoofdweg fietsen. We lunchen langs de weg. De Nederlanders van de camping in Bøvertun komen toerend langsrijden. Ze komen even later nog terug om te vragen hoe het met ons gaat. We rijden verder en worden al snel ingehaald door 3 Nederlandse fietsers. Het zijn 2 studenten uit Utrecht (uit Eindhoven en Oldenzaal (Carmelcollege!!)) en nog een jongen uit Eindhoven, Ze zijn onderweg naar de Noordkaap. We rijden verder en gaan langzaam maar zeker omhoog. Bij Langevatn staat een enorme rotswand waar een tunnel doorheen voert richting Stryn. Wij gaan vlak voor de tunnel rechtsaf naar Geiranger. De weg klimt het koelt behoorlijk af. Bijna boven geeft de thermometer van Dirk Jan +6°C aan. Dalsnibba is in mist gehuld, we doen dus niet een een poging om naar boven te komen. We gaan hard naar beneden, toch vervelend al die langzame auto's. Beneden is het helderder en we hebben een mooi uitzicht op Geiranger en -fjord. We nemen de 'omweg' langs Knuten, de eerste tunnel uit de (Noorse??) wegenbouwgeschiedenis. Bij het uitzichtspunt zijn wij voor een aantal mensen ook een attractie: Ja, wij komen ook van boven. We stoppen bij een camping vlak voor de bebouwde kom van Geiranger. We rijden even heen en weer naar het dorp, zowel de supermarkt als het postkantoor zijn gesloten. De VVV is wel open. We klimmen weer terug naar de camping. We vervangen remblokjes van de fiets, van mij is er 1 totaal versleten!! Er verblijft een bus Franse jeugd op de camping, we bellen even naar huis.

We slapen uit tot kwart over 9. De lucht is strak blauw, de hele dag is er nauwelijks een wolk te zien. We draaien twee wassen door, de fietsbroeken doen we op de hand, evenals de pijpen van mijn spijkerbroek. We halen de opgestuurde fietssleutel op bij het postkantoor. Er is geen brief van Hanneke, die blijft ook na de vakantie spoorloos. We kopen eten voor de komende dagen en nemen ook 2 liter ijs mee (dat is veel goedkoper dan 2 ijsjes). We eten het grootste deel op op de camping en geven de rest weg aan een paar Nederlanders die tenten aan het opzetten zijn. Dit levert ons 's Avonds weer een kop koffie op. Het is een moeder met 2 zoons, haar zus en diens vriendin. Ze komen uit Lievelde. Ze bieden nog aan om evt. overbodige spullen van ons meenemen, die wij dan weer terug in Nederland op kunnen komen halen.

Bij het opstaan is het bewolkt, maar het trekt bijna meteen open. Voordat we weggaan drinken we nog een kop koffie met een plak ontbijtkoek erbij, ons aangeboden door de Nederlanders waar we de avond ervoor ook al koffie hebben gedronken. Bij het postkantoor is nog steeds geen brief van Hanneke gearriveerd. Ik koop een postzegel en adresseer een enveloppe aan mezelf, de lokettiste belooft daar de brief in te stoppen wanneer die nog komt. Ik heb er nooit meer iets van gehoord. Het is erg warm onderweg en tijdens de klim omhoog over de Ørneveien (Adelaarsweg) is het flink zweten. We zien een Duitser op een Vespa en een camper uit Wit-Rusland. Dirk Jan ziet een auto uit Estland, later zullen we er nog meer tegenkomen. Gelukkig hoeven we maar 600 meter te stijgen en al gauw zijn we boven. We rijden om een tunnel heen en lunchen bij Eidvatn, een leuk meertje. We rijden een stuk vlak en dalen dan weer af naar het Norddalsfjord. Het stuk echte afdaling gaat lekker hard met een heel stuk tegen de 50 km/uur. We steken met een pontje het fjord over en fietsen weer verder. Bij Uri Bru nemen we een landweggetje, onverhard maar het fietst lekker. We zien onderweg veel Polen die op de velden aardbeien aan het plukken zijn. Het laatsts stukje rijden we weer over de hoofdweg, tot de camping bij Gudbrandsjuvet. Dat is een hele mooie, 25 meter diepe kloof, waar de rivier zich een weg doorheen baant.

Het eerste stuk gaat lekker, op een redelijk groot verzet rijden we in een behoorlijk tempo omhoog. We komen langs nog een aantal behoorlijke kloven en stroomversnellingen. Het is vandaag echt 'Esten-dag', eerst 3 auto's en later nog een bus uit Estland. Het weer is goed en de uitzichten dus ook. We rijden nog steeds door een mooi dal, met af en toe een kudde schapen op de weg. Het laatste stukje naar boven moeten we behoorlijk klimmen. Het hoogste punt is volgebouwd met steenmannetjes, vinden mensen blijkbaar leuk om te bouwen. We dalen een klein stukje, tot het echte begin (of eind) van Trollstigen. We lunchen vlak naasst het begin van Stigfossen, zittend op de rotsen. Er zijn hier veel touristen. We lopen nog even naar het uitzichtpunt, vanwaar we een mooi zicht hebben over de Trollstigen en het dal richting Åndalsness. Vanaf het uitzichtspunt zien we dat een Spaanse touringcar vast zit in een haarspeldbocht. We beginnen ook aan de afdaling. Het gaat lekker hard, af en toe halen we auto's in. Even stoppen bij Stigfossen, we dalen weer verder langs de rij wachtende auto's. Als we langs de bus zijn, hoeven geen rekening meer te houden met langzaam rijdende auto's, vanaf dit punt hebben we weer tegemoetkomend verkeer. Vlak voor Åndalsness slaan we linksaf en we rijden naar de camping. We nemen een korte duik in de rivier en beginnen met koken. Halverwege is de benzine op en Dirk Jan rijdt naar het dorp om nieuwe te halen. Ik bel intussen naar huis en naar Hanneke. Blijkbaar is er vandaag een goede thermiek, want er hangt enkele uren een hangglider in de lucht. Er komt steeds meer en lagere bewolking, we rijden nog even een rondje door Åndalsness.